• Voor kinderen, jongeren en ouders in het buitenland
  • Veerkracht
  • Zijn wie je bent
  • Ook bij remigratie

Mijn omgekeerde cultuurshock. Deel 2.

Gepubliceerd op 2 april 2021 om 10:58

Het vervolg

Twee weken geleden, schreef ik het eerste deel over mijn omgekeerde cultuurshock. De shock waar ik voor ons buitenland avontuur nog nooit van gehoord had, maar die ik ruim voor onze terugkeer naar Nederland al van mijlenver zag aankomen. In deel 1 schreef ik over de 4 fasen van deze omgekeerde cultuurshock, ook wel ‘reverse culture shock’ genoemd. En schreef ik vooral over hoe de eerste fase van deze shock, de fase van afscheid nemen, bij mij verliep. Niet zonder slag of stoot in ieder geval. Lees HIER het eerste deel. In dit tweede deel begin ik met de tweede fase, de euforie van het naar huis gaan.

Terug naar huis

Dat naar huis gaan deden wij heel speciaal, want door Corona was het lange tijd onduidelijk wat nu werkelijk de datum van terugvliegen zou worden. Het plan was om als afsluiting van ons Amerika avontuur nog een maand in een camper langs de westkust te rijden. Covid-19 had daar helaas een stokje voor gestoken. Maar we hoopten wel dat we het jaar nog op een andere manier speciaal konden afsluiten. Aan de kust van Florida, op 3,5 uur rijden van ons. We hadden de laatste maanden echter ‘travel restricties’ vanuit de US Air Force en mochten onze stad niet verlaten. Maar we lieten onze hoop niet zomaar varen, dus we wachtten tot het uiterste met het boeken van een terugvlucht. En dat was niet voor niets, vlak voor vertrek uit ons huis hoorden we dat we inderdaad nog naar de kust mochten. En nu komt het speciale: tegen het thuisfont zeiden we dat we daar 2 weken zouden blijven, maar in werkelijkheid was dat maar 1 week. Dat was de laatste weken dus flink op onze woorden letten. Heel vreemd om met zoiets groots bezig te zijn als ons nieuwe thuisland Amerika definitief verlaten zonder dat te delen met ons thuisfront. En net zo raar was het om na een lange reis terug naar Nederland eindelijk weer in ons eigen vertrouwde huis te komen, zonder dat onze naasten dat wisten.

Grote verrassing

Onze tassen en koffers kregen een plekje in huis, onze jongens kregen de tijd om even op hun kamer in Nederland te zijn en weer te ontdekken welke spullen daar ook alweer op hen lagen te wachten. Na 1,5 uur in ons huis te zijn geweest, stapten we midden in onze jetlag in mijn eigen kleine auto die ook zolang op onze thuiskomst had gewacht. Op naar onze familie die van niets wist. Hoe leuk was het om hen te verassen en de verbaasde gezichten vol ongeloof te zien. Alsof ze geesten zagen. Het was geweldig om hun reacties te zien! Ik kan het iedereen aanraden. Tenminste, als je naasten hebt met een goede gezondheid. Anders zouden er wel eens gewonden kunnen vallen van alle ongeloof en opwinding. Alleen dat we midden in die jetlag aan het eind van de Nederlandse dag nog zelf naar huis moesten rijden was iets minder geslaagd, maar het was het helemaal waard.

Wennen in en aan Nederland

En toen rolden we rustig door naar de volgende fase. Dat wordt de fase van irritatie en frustratie genoemd. Ik noem het de fase van weer terug wennen in en aan Nederland. Ik schreef er vlak na thuiskomst dit over:

… Na het rijden in die dikke Pathfinder, en de laatste weken zelfs in een Dodge minivan, rijden we nu in mijn geliefde Corsa'tje rond. Moest ik het afgelopen jaar zo enorm wennen aan die grote auto's, nu kwam ik in de omgekeerde wereld terecht. Ik, die nooit iets moest hebben van grote auto's, kreeg de slappe lach toen ik instapte. Ik had het idee dat mijn billen over het asfalt schuurden, zo laag bij de grond zaten we! En ik ging niet op zoek naar het gaspedaal, maar naar de trappers. Het leek wel een trapauto! Dikke lol, dat eerste ritje. Het is wel duidelijk. Ik ben veranderd door dit avontuur. En niet alleen ik, dat geldt voor ons alle 4.  En alhoewel dat echt geen slag in de rondte verandering is, want heus, je kan de mens wel tijdelijk uit Nederland halen, maar je haalt Nederland echt niet zomaar uit de mens. Als je begrijpt wat ik bedoel. Ik snap nu alweer waarom ik dat Corsa'tje zo fijn vond. Want we leven hier in 'miniland'. En ik rijd hier nog steeds het liefst in een kleine auto. Dus zoveel is er ook weer niet veranderd. Miniland? Ja! Wat hebben we hier kleine koelkasten! Kleine colaflessen! Kleine appelsap pakken! Kleine wegen! Kleine parkeerplaatsen! En toch ook, het went alweer heel snel. Wij leven niet in Miniland, Amerika is Maxiland. 

En zo pakken we de draad hier weer op. De jongens weer vrij om te gaan en staan, niet meer afhankelijk van ons als ouders om hen ergens te brengen maar lekker op 't fietske naar waar je maar wilt (nou ja, er zijn grenzen natuurlijk 😉). Het eten dat in eigen land toch echt lekkerder smaakt dan in Maxiland. Dus de jongens eten bij de klippen op.  Vrienden en familie bezoeken. Werk. En zo zijn er heel wat draden die weer opgepakt worden. Hele leuke en soms ook minder leuke. Zoals het hoort. Maar daarover in real life meer! Lekker bijkletsen, over en weer, zo leuk😊

Een vreemde in eigen huis

Natuurlijk hebben wij ‘maar’ een jaar in het buitenland gewoond. Ik besef mij dat wanneer je als gezin meerdere jaren uit Nederland bent weggeweest, of dat je kinderen zelfs niet eens in Nederland geboren zijn, deze fase vele malen heftiger zal zijn. Voor ons was Nederland na maar een jaar weg nog heel bekend. Natuurlijk is het even flink schakelen. En dat schakelen zit hem dus soms in hele kleine dingen. Ik weet nog zo goed dat ik de eerste keer de koelkast open trok (zo klein!). En de vaatwasser (zo raar!). En dat je je een vreemde in eigen huis voelt (waar lag wat ook alweer?). En dat je alles wat je voelt en ervaart niet altijd kan delen met je naasten, omdat het voor mensen die dit niet zelf ervaren hebben een ‘ver van hun bed show’ is én omdat het voor het thuisfront niet zo leuk is om steeds weer te moeten horen hoe erg we ‘dit en dat’ missen. Maar onze ‘opnieuw wennen fase’ valt in het niet bij mensen die überhaupt niet in hun eigen huis terugkomen. Die langer zijn weggeweest waardoor het land een stuk minder lijkt op het land dat ze achterlieten toen ze vertrokken.

De laatste fase 

Voor ons stond deze fase bol van het missen wat we allemaal achter hadden moeten laten. Onze Amerikaanse en internationale vrienden, ons vertrouwde huis en straat, de oh zo leuke school van de jongens. Eigenlijk alles wat voor ons zo vertrouwd en gewoon was geworden. De laatste fase van deze omgekeerde cultuurshock, de hernieuwde aanpassing, ervaar ik als weer een veel rustigere. En niet dat je netjes alle fases afvinkt als je terug naar Nederland verhuisd. Je hopt er wat kris kras doorheen. Maar deze laatste fase voelt voor mij wel als een rustigere fase. Alles is en wordt weer steeds meer hoe het was. Maar dan net een beetje anders. Want onze ervaringen in Amerika zijn een stukje geworden van wie we zijn. En dat stukje past gelukkig prima in ons leven hier in Nederland.  

Een plekje op de wereld

Ik kan met volle overtuiging zeggen dat ons jaar in Amerika het mooiste jaar uit ons gezinsleven is tot nu toe. Ondanks dat we ook heus minder leuke ervaringen hebben opgedaan, heeft het ons vooral heel veel gebracht. Hechtheid, vriendschappen, een veel bredere kijk op de wereld, het fijne weten dat je altijd waar dan ook ter wereld een nieuw leven kunt beginnen. En wat ik het meest mis aan Amerika? Vooral de kleine dingen die ons leven daar zo gewoon maakten. Ons heerlijke huis, de eekhoorns en prachtige vogels in onze tuin. De taal, de omgangsvormen, het klimaat, de natuur. Eigenlijk is het dit: het weten dat er een plekje op de wereld is dat ook als thuis voelt. Nog zo dichtbij in ons leven, maar zo ver weg in afstand. Eén ding is zeker: ooit gaan we terug naar dat plekje. Als toerist. En dan gaan we al onze herinneringen weer even heel levend maken. Ik kijk er nu al enorm naar uit.

Nog even dit

Met mijn praktijk ‘Jij blijft jij’ begeleid ik kinderen, jongeren en ouders bij hun verhuizing naar het buitenland of juist terug naar Nederland. Voor een stevige basis en soepele overgang. Meer weten? Klik hieronder voor meer informatie.  


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Remco
9 dagen geleden

Heel herkenbaar Ellen. En met het laatste stukje sla je de spijker op zijn kop: weten dat er ver weg nog een plekje is dat als thuis voelt.

Ellen
6 dagen geleden

En met dit lenteweer zouden we graag even naar dat andere thuis plekje gaan, of niet dan Remco ;).